Kaelen. — Czy to... ja...? — jąkam się, wskazując na telefon trzęsącą się i już spoconą dłonią. Jak to możliwe? — Powinniśmy odebrać? — szepcze niepewnie mama, patrząc wyczekująco na nas, a potem z powrotem na ekran. — Oczywiście, chcę potwierdzić, czy to prawda. — Tata znów wyrywa telefon z drżących rąk mamy i natychmiast przesuwa niebieską ikonę, by odebrać wideorozmowę. Moje serce staje w oczek