„Słuchaj, przepraszam, wiem, że to, co powiedziałam, było złe. Byłam po prostu wściekła”. Mój głos brzmiał na wyprany z emocji i zmęczony. „Gdzie jesteś?” W słuchawce rozległ się głos Theo. Nie brzmiał na złego, tylko na zmartwionego. „Jestem... eee... jestem w parku”. „Możesz wracać, jeśli chcesz, uspokoił się”. „Nie, myślę, że zostanę tu trochę dłużej. Szukam czegoś”. „Szukasz czego? Zgubiłaś co