Oczy Viktora otworzyły się szeroko. Cisza zapadła jak całun. – Tego nie powiedziałem – stwierdził w końcu. – Ale tak właśnie się stało, prawda? – wyszeptała Aurelia. – To by wyjaśniało rany i truciznę. Viktor był zbyt wyczerpany na tę konfrontację. Czy wszyscy członkowie ludzkiej rodziny królewskiej byli tak uparci, czy też była to cecha przypisana wyłącznie tej samicy i jej bratu? – W porządku –