Podczas drogi do domu czuła się tak, jakby powoli się dusiła. Każde czerwone światło opóźniało to, co – jak doskonale wiedziała – musiało wkrótce nadejść. Roman zachowywał się jak pies, który dorwał kość. Blair czuła na sobie jego wzrok. Przez to jej dłonie zaciskały się na kolanach. Czuła potrzebę przerwania tej ciszy. — To był miły wieczór — powiedziała, spięta i aż nazbyt swobodna. — Czyżby? —