– Dobrze, niech będzie kolacja – powiedział Julian, puszczając ją. Louisa nie dosłyszała jego słów; całą swoją uwagę skupiała na starodruku w swoich dłoniach. Jej oczy błyszczały, gdy delikatnie go gładziła, jakby był najcenniejszym skarbem. Julian obserwował ją z lekkim uśmiechem igrającym na wargach. Ogarnęła ich spokojna atmosfera. Seria głośnych, gniewnych klaksonów nagle zrujnowała ten spokój