Rozdział 1: Wychodzisz za mojego byłego? – Wychodzę za mąż! Zamrugałam. – Słucham? Z kimś się spotykałaś? – Oczywiście, głuptasie. Wiesz, że uwielbiam być zakochana. – Moja siostra, Piper, zaśmiała się. Promieniała. To była pierwsza czerwona flaga. – Z tym facetem imieniem Trent przez nieme G? Tym, którego poznałaś na trzymiesięcznym obozie jogi w LA? – Fuj, nie. Trent był dupkiem – warknęła. – Umm, no to gratulacje, tak sądzę... ale kto jest tym szczęściarzem? – Nieszczęśnikiem, gdybym mogła być w pełni szczera. Piper wyciągnęła sztywną, zielono-kremową kopertę ze srebrną kaligrafią. Wzięłam zaproszenie ślubne i rozłożyłam je, a z tyłu głowy już zaczął gnieździć się niepokój. „Serdecznie zapraszamy na ślub Piper Thorne i Caleba Mercera”. Moje serce nie po prostu zatonęło, ono poleciało swobodnym spadkiem przez żołądek i wyleciało prosto z mojego ciała. – Caleb Mercer – powiedziała powoli. – Mój Caleb? Piper błyskawicznie wyrwała zaproszenie z moich drżących palców. – MÓJ Caleb – zaćwierkała. – Czy to nie szalone? Po prostu... zaiskrzyło. Wrócił do Valcrest w zeszłe święta, odnowiliśmy kontakt i – bum. Natychmiastowo. Gapiłam się na siostrę, jakby mówiła w obcym języku. Caleb Mercer był moim byłym z college'u. Tym, który zostawił mnie bez żadnego sensownego wyjaśnienia. Rzucił mnie przez SMS-a w moje urodziny. Byłym, o którym nigdy nie zapomniałam. Tym, który dokładnie wiedział, w jakie tony uderzyć, i zniknął akurat wtedy, gdy zaczęłam w niego wierzyć. – Wychodzisz za mojego byłego? Piper przewróciła oczami. – Twojego byłego? Czy to w ogóle był związek? Ten stary romans? Daj spokój, siostrzyczko. Zaschło mi w ustach. Piper wstała z kanapy i zrobiła krok do przodu, jakby chciała się przywitać, po czym zatrzymała się gwałtownie, a jej nos zmarszczył się z subtelną zgrozą. – Och. Nie, chyba nie mogę cię przytulić. Masz atrament na dłoniach, a ja dopiero co odebrałam ten sweter z pralni. Miała na sobie pasteloworóżowy sweter o grubym splocie, narzucony na biały satynowy top, do tego wyprasowane kremowe lniane spodnie i baleriny, które nigdy nie widziały zadrapania. Jej blond włosy były upięte w idealny, niski kok. Każdy element jej wyglądu krzyczał o niewymuszonej elegancji. Ja, dla kontrastu, stałam w drzwiach w pogniecionej koszuli, grafitowej spódnicy, która ledwie sięgała mi do ud, z jednym obcasem trzymającym się na słowo honoru i czarnym atramentem rozmazanym na trzech palcach. Gapiłam się na nią, oniemiała z wrażenia. Piper upiła łyk wina. – Wszystko w porządku? Wyglądasz trochę blado. Znowu te zawroty głowy? Może odpuść sobie toast szampanem na weselu. Nie chciałabym, żebyś padła podczas przysięgi. To byłoby żenujące, Haze. W każdym razie, będziesz moją druhną. Trzymaj kciuki, żebyś złapała bukiet. Mój narzeczony ma przystojnych kumpli, na których mogłabyś zrobić wrażenie. Gapiłam się na nią. – Wybiegłam z biura w pośpiechu, złamałam cholerną szpilkę, przejechałam na trzech czerwonych światłach, użerałam się z pijanymi kierowcami i o mało nie rozbiłam swojego audi, tylko po to, żeby dotrzeć do ciebie, Piper. Mówiłaś, że to nagły wypadek! Zamierła w połowie łyka. – Och... przepraszam, nie miałam pojęcia. Myślałam po prostu, że się spóźniłaś, bo znowu rozproszyła cię witryna Zary. – Zachichotała. – Nie. – Cóż, gdyby tak było, to teraz by ci się to przydało, bo wiesz, że jestem dość wymagająca, jeśli chodzi o kolory, odcienie i tkaniny. – Trajkotała dalej. Teraz przyszła kolej na mnie, by przewrócić oczami. – Zamieniam się w słuch. – To zieleń. Ale nie taka zwyczajna... jest nieco bardziej intensywna – opisywała. – Masz na myśli szmaragdową zieleń? – zapytałam beznamiętnie. – To nie jest po prostu szmaragdowa zieleń, okej? Boże, czy ja wyglądam na kogoś, kto nosi coś z sieciówki? Nie. To raczej coś, jakby... zazdrość i arystokracja miały skandaliczne nieślubne dziecko. Wyobraź sobie gęsty las lśniący niemym osądem. Bogaty. Królewski. Ale też ostry w stylu „nie dotykaj mnie”. Nie morski. Nie mchowy. Nie nefrytowy. I absolutnie nie ten mętny, galeryjny zielony, który można znaleźć w koszach z przecenami, skąd pochodzi twoje OOTD. Ten odcień mówi: „Tak, przybyłam i nie, nie obchodzi mnie, że się gapicie”. Opadła mi szczęka. – To szmaragdowy, Pipes – oponowałam. – Nie, wcale nie. Ten syf jest pospolity. Jeśli chodzi o materiał? Jedwab. Prawdziwy jedwab. Stać cię na to, Haze? Będziesz moją świadkową, musisz wyglądać wystarczająco reprezentacyjnie, by odegrać tę rolę. Nie przynoś na moją imprezę tych swoich szmat z Walmartu. Coś we mnie pękło. Jeśli tak chcesz pogrywać, to zagrajmy, siostrzyczko. – Mogę przyjść z osobą towarzyszącą? Zerknęła znad telefonu. – Od lat nie byłaś w porządnym związku. Kogo niby miałabyś przyprowadzić? Uniosłam podbródek. – Właściwie, to ja też mam do przekazania wspaniałą nowinę... chciałam utrzymać to w tajemnicy, ale teraz? Już nieszczególnie. – Dostałaś awans w pracy? – Jestem zaręczona. Piper zakrztusiła się winem. – Ty? Rozpromieniłam się. – Tak, ja też wychodzę za mąż. Piper skrzywiła się, jakby jej wino nagle zgorzkniało. – To wspaniale. A kto jest tym odważnym facetem? – Victor Sterling. No wiesz, mój najlepszy przyjaciel. Pracuje w finansach. – Skłamałam, nie mrugnąwszy okiem. Brwi Piper powędrowały do góry. – Victor? Ten, który zawsze do ciebie pisze podczas rodzinnych obiadów i wysyła tacie cygara na święta? Ten Victor? Wymusiłam uśmiech. – Ten sam. Trzymaliśmy to w tajemnicy. Nie chcieliśmy nikomu kraść show. Piper zamrugała. – Hmm. To znaczy... dobrze dla ciebie. Nie sądziłam, że jesteś typem do związków, a jednak proszę. Coś musi wisieć w powietrzu. – Na to wygląda. Odwróciłam się w stronę kuchni, by wziąć szklankę wody, a moje palce drżały na tyle mocno, że stuknęłam szkłem o kran. – Ale, yyy, nie mówmy na razie rodzinie. Wciąż ustalamy termin. Wiesz, że Victor jest ciągle zajęty i może sobie pozwolić tylko na dwa urlopy w ciągu dwunastu miesięcy, a ja wciąż jestem pochłonięta umawianiem spotkań i zarządzaniem harmonogramami. Nie chcemy przytłoczyć się całym tym procesem. Rozumiesz, prawda? Piper wstała i chwyciła swoją torebkę, kierując się do drzwi z tym samym pogodnym uśmiechem na twarzy. – Jasne jak słońce – powiedziała głosem przypominającym kostkę cukru rozpuszczającą się w herbacie. – Zrozumiałam. Kocham cię, siostrzyczko. I po chwili już jej nie było. Zostawiła po sobie zapach swoich perfum... i chaos. Mój telefon natychmiast zaczął wibrować w torebce. Po kilkuminutowym grzebaniu wreszcie go znalazłam i z piskiem o mało natychmiast go nie upuściłam. Piper otworzyła swoją niewyparzoną gębę i powiedziała dosłownie każdemu, z kim dzieliłyśmy pulę genów, że wychodzę za mąż. Rodzinny czat grupowy wręcz płonął. Mama, tata, nasza starsza siostra Nora, ciocia Martha, ciocia Helen, wujek Wyatt... Dosłownie każdy, kto widział mnie w pieluchach! Cholera! Muszę ostrzec Victora.