Skrzypienie w końcu ucichło. W tę duszną, ciężką noc ciche, chrapliwe głosy stopniowo umilkły. Rozległ się subtelny szelest materiału, gdy mężczyzna wstał i zaczął się ubierać. Gdy Stella Sealey spojrzała na zadrapania na jego plecach, poczuła nagły impuls i odruchowo chwyciła go za nadgarstek. – Czy mógłbyś zostać tu dziś na noc? Weston zatrzymał się. Nie odwracając się i pozwalając jej nadal patrzeć na swoje idealnie wyrzeźbione plecy, zapiął koszulę. Stella była zdenerwowana. Jej palce zacisnęły się na i tak już pogniecionej pościeli, marszcząc ją jeszcze bardziej. Wstrzymała oddech, jakby oczekując na jego wyrok. Po długiej chwili usłyszała, jak mówi: – Dobrze. Stella odetchnęła z ulgą. Poczuła nawet, jak w jej oczach wzbierają łzy. Mężczyzna odwrócił się. Był uderzająco wysoki, miał ostre, przystojne rysy, a jego głębokie oczy przypominały gwiaździste nocne niebo. Ten mężczyzna był jej mężem, to Weston Ford. Jedyny spadkobierca Ford Corporation, najmłodszy człowiek, jaki kiedykolwiek znalazł się na szczycie listy „Fortune”, i najbardziej prestiżowy biznesmen na świecie. Był także częstym gościem na najważniejszych bankietach i wydarzeniach. Mężczyzna tak idealny jak on należał do niej. Stella wyprostowała się i spojrzała mu uważnie w oczy. – Czy mogę pomóc ci przebrać się w piżamę? Powoli dotknęła kołnierzyka jego koszuli, próbując wybadać, czy wyrazi zgodę. Oczy Westona pociemniały, ale jej nie powstrzymał. Choć wydawał się nieco niechętny, pozwolił jej rozpiąć koszulę. Stella cicho odetchnęła z ulgą, czując w środku słodko-gorzki smak. W trakcie ich małżeństwa Weston był niewątpliwie mężem idealnym. Był bogaty i prestiżowy. Jeśli chodzi o jego żonę, był troskliwy i pełen szacunku. Czasami Stella zastanawiała się, dlaczego w ogóle się nią zainteresował. Tyle że nie miała czasu na roztrząsanie tego problemu… Bardzo potrzebowała pieniędzy, a ten człowiek był jej jedynym oparciem. Weston był jej jedynym filarem. Więc nawet jeśli byli mężem i żoną, wciąż zachowywała przy nim ostrożność i starała się zyskać jego przychylność. Jednak Weston był dla niej wystarczająco dobry. Dał jej godność bycia swoją żoną. Nawet jeśli była tak przeciętna, że łatwo zginęłaby w tłumie, jej tożsamość jako pani Ford dała jej przestrzeń do oddychania w tym prawdziwym świecie. Pomijając fakt, że nigdy nie spędzał z nią nocy, wszystko było wspaniale. Dziś w nocy było wyjątkowo cicho. To był pierwszy raz, kiedy Weston spał obok niej, i spał twardo. Ale Stella nie mogła zasnąć. Ciągle chciała wyciągnąć rękę i dotknąć jego twarzy. Mężczyzna zmarszczył brwi i przewrócił się na drugi bok, odwracając się do niej plecami. Jej ręka zatrzymała się w powietrzu. Chwilę później z goryczą cofnęła dłoń i zamknęła oczy, by zasnąć. Następnego ranka Stella obudziła się bardzo wcześnie, by przygotować śniadanie dla Westona. Związała włosy w wysoki kucyk, odsłaniając jasną szyję. Taki widok powitał Westona, gdy się obudził i wszedł do kuchni. Słysząc odgłosy, Stella odwróciła się i uśmiechnęła do niego. – Wstałeś. Weston mruknął w odpowiedzi. – Zrobiłam ci śniadanie. Zaraz będzie gotowe. Możesz poczekać na mnie w salonie? – Dobrze. Stella przyspieszyła. W salonie, nie mając o czym rozmawiać, zjedli śniadanie w ciszy. Zawsze była dobra w gotowaniu. Obserwując, jak Weston powoli kończy przygotowany przez nią posiłek, uśmiechnęła się z satysfakcją. Weston był świetnie wychowany. Był dystyngowany, elegancki i nawet podczas jedzenia wyglądał zachwycająco. Po odłożeniu sztućców spojrzał na nią i powiedział: – Jest coś, co chcę ci powiedzieć. – O co chodzi? – Stella miała właśnie sprzątnąć talerze, ale zatrzymała się i stanęła obok stołu, patrząc na niego. Wyrazisty i smukły palec mężczyzny krótko postukał w stół, po czym podał jej dokument – papiery rozwodowe.