Sala jadalna wirowała od głosów i zapachów, odurzającej mieszanki perfum, jedzenia oraz subtelnego piżma zarówno wilków, jak i Likanów. Szłam u boku Theo, a jego dłoń lekko spoczywała na krzyżu moich pleców — nie zaborczo, lecz uspokajająco. Jeszcze tydzień temu ci ludzie patrzyli na mnie z podejrzeniem lub ledwie skrywaną pogardą. Dziś wieczorem, gdy ich oczy śledziły naszą drogę przez wypolerowa