– Babciu! Jak się masz? – zapytałam, starając się brzmieć radośnie, wchodząc tanecznym krokiem do jej sali szpitalnej. Pokój był jak zawsze biały i skromny. Salę szpitalną wypełniał zaawansowany sprzęt medyczny i maszyny, które miały utrzymać moją babcię przy życiu. – Czuję się dobrze. Byłaś zajęta? – zapytała babcia, prawdopodobnie nawiązując do faktu, że wcześniej do niej nie wpadłam. – Trochę.