PERSPEKTYWA MIESZANA. EMERY Gdy Amie odeszła, Boris utkwił w Emerym drapieżne spojrzenie, przyciskając go do ściany. – Nareszcie. – Mistrzu Borisie, błagam, nie... Boris uciszył go uderzeniem w twarz. – Nie waż się mówić mi, co mogę, a czego nie mogę robić. Rozumiesz? – T-tak. – Dobrze. – Mistrz Boris wyszarpnął tunikę Emery'ego z jego spodni, ściągnął ją przez jego głowę i rzucił na ziemię. Jego