Pięć wieków temu Likanie stanowili szczyt istnienia. Zmieniali postać w świetle księżyca, pili krew w cieniach i swobodnie kroczyli wśród śmiertelników. Wieczni i opanowani, ci drapieżnicy oferowali azyl za wielką górą każdemu, kto go szukał. Na strach odpowiadali z gracją, powstrzymując swą ogromną siłę w imię pokoju. A potem nadeszła Noc Zaćmienia. Ludzie, gatunek, któremu dawali schronienie, zaatakowali. To była tchórzliwa, wykalkulowana rzeź, zorganizowana, gdy Likanie byli najsłabsi. Wielki Król Alaric, zagoniony w kozi róg podczas osłaniania swego krwawiącego ludu, w końcu uwolnił drzemiącego w nim potwora. Całkowicie zdziczał. Zbawiciel stał się koszmarem na jawie, maszyną do zabijania tak nie do opanowania, że jego właśni ocaleli pobratymcy musieli zamknąć go w niezniszczalnej klatce głęboko pod ziemią. Ta zdrada zniszczyła wiarę Likan. Skoro ludzie pragnęli potworów, mieli je otrzymać. Ocaleni przyjęli ciemność, nosząc swoją potworność niczym koronę skutą z nienawiści. Jednak kosmos wymaga równowagi. Krótko po rzezi tajemnicza plaga przetoczyła się przez ludzkie królestwa. Mężczyźni chorowali i wracali do zdrowia, lecz wirus zdziesiątkował populację kobiet. Stał się dla nich wyrokiem śmierci. Te nieliczne, które przetrwały – lub urodziły się później – nie były już ludźmi; stały się walutą. Cenne, rzadkie i całkowicie skazane na zagładę. Ojcowie licytowali córki do farm rozrodczych. Szlachcice handlowali dziewczętami w zamian za sojusze. Nawet najwyżej urodzone księżniczki nie były bezpieczne przed zgrzytającymi zębami społeczeństwa wygłodniałego kobiet. Urodzić się kobietą oznaczało narodzić się jako zwierzyna łowna. *** ZIEMIE LUDZI: KRÓLESTWO NAWARRY. – To… dziewczynka, Wasza Wysokość. Podziemna komnata pachniała miedzią i potem. Książę Garret zesztywniał całkowicie. Jego dłonie, wciąż spoczywające na wilgotnym czole wyczerpanej żony, Pandory, zaczęły gwałtownie drżeć. – Powtórz. – Głos Garreta był głuchym charkotem. Modlił się do Bogów Światła, by znużony pałacowy uzdrowiciel po prostu okazał się ślepy. Starzec spuścił wzrok, obracając w ramionach małe, umazane krwią zawiniątko. – Dziecko jest płci żeńskiej, mój książę. Wyczerpana twarz Pandory wykrzywiła się w absolutnym przerażeniu. Wbiła palce w pościel, próbując usiąść i na własne oczy zobaczyć maleńką twarzyczkę. – Nie. Nie, bogowie nie byliby tak okrutni. Tylko nie kolejne! – Jej klatka piersiowa unosiła się ciężko, a z gardła wyrwał się surowy, chrapliwy szloch, gdy ukryła twarz w torsie Garreta. Garret poczuł, jakby podłoga pod jego butami zamieniła się w popiół. Jego pierworodna, Aurelia, nie miała nawet czterech lat, a król Tyberiusz – jego własny brat, tyran – już rozpatrywał oferty z sąsiedniego królestwa Corvus, chcąc sprzedać małą dziewczynkę, by sfinansować wojnę. Dwie córki. Bogowie przeklęli go dwiema córkami w świecie, który obgryzie je do samych kości. Głowa Pandory nagle odskoczyła w górę, a jej oczy były szeroko otwarte i rozgorączkowane. – To chłopiec. Uzdrowiciel zatoczył się do tyłu. – Szaleństwo. Nie ukryjecie… – Będę bandażować jej pierś, aż zbraknie jej tchu, jeśli zajdzie taka potrzeba! Nauczę ją machać mieczem i przeklinać jak pijak! – warknęła gładko Pandora, a jej instynkt macierzyński wyostrzył się w coś zabójczego. – Nie udało mi się ochronić pierwszego dziecka. Z drugim nie poniosę porażki. Król Tyberiusz zobaczy siostrzeńca, albo nie zobaczy niczego poza naszymi trupami. Garret wpatrywał się w wiercące się niemowlę. To była zdrada stanu. To był codzienny spacer po krawędzi gilotyny. – Jej imię to Emery – oświadczył Garret, odwracając się do uzdrowiciela ze spojrzeniem obiecującym morderstwo, jeśli piśnie choćby słowo. – Emery Galilea Evenstone. A mój syn urodził się dziś w nocy zdrowy.