Na co dokładnie, nie mam, kurwa, pojęcia. Odwraca się do mnie z lekko zmarszczonymi brwiami. "Nie odprowadzisz mnie?" "Nie." Nie ufam sobie w jej obecności. Otwieram drzwi i wysiadam, a ona robi to samo. Obchodzi samochód, powoli i z premedytacją, staje tuż przede mną i wpatruje się we mnie. "Więc co teraz będzie?" pyta znów tym tonem, tym pieprzonym, radosnym, ożywionym i cholernie ciekawskim ton