Kiedy oddałam Wujowi Jasparowi naszyjnik, poczułam się tak, jakby ciężar spadł mi z ramion. Chociaż uważałam, że moje intencje są czyste, na samą myśl o utracie Aeli na choćby kilka dni ogarniało mnie przerażenie. Wuj Jaspar zaoferował mi taką pomoc, jaką tylko mógł, za co byłam wdzięczna. Zostałam w sypialni aż do późnego popołudnia. Wózek z kolacją wyrwał mnie z zamyślenia. – Możesz to po prostu