(Retrospekcja) – Potrzebuję przysługi. – Spojrzałam na Viktora błagalnym wzrokiem. – Nie mogę powierzyć tego byle komu. Viktor zamilkł, a jego ciemne oczy badały moje. – Jaka to przysługa? Starałam się nie uśmiechać, gdy jego silny akcent wypełnił pokój. – Potrzebuję repliki tego naszyjnika. – Wskazałam na ten na mojej szyi. – Najszybciej jak to możliwe. Viktor przerwał, a jego ciemne oczy napełn