Prolog Co robisz, gdy jesteś człowiekiem w wilczym stadzie, a twój najlepszy przyjaciel jest przyszłym Alfą? Po prostu dołączasz, ot co. Albo dołączasz na tyle, na ile może to zrobić człowiek. Kennedy i Jeremiah przyjaźnią się od urodzenia. Ich mamy były najlepszymi przyjaciółkami na studiach i przekazały tę przyjaźń swoim dzieciom. Kiedy tragiczny wypadek zabiera jej rodziców, ale jakimś cudem Kennedy uchodzi z życiem, żaden z członków rodziny nie chce wziąć na siebie ciężaru nastolatki bez wielkiego spadku. Wtedy osoba najbliższa jej mamie staje na wysokości zadania, by wziąć ją pod swoje skrzydła. Od tamtej pory Kennedy i Jeremiah są nierozłączni. Ostatnie dwa lata spędziła na poznawaniu zwyczajów i wartości stada, ale jest zdeterminowana, by pójść na studia i doświadczyć ludzkiego życia poza stadem, które zna i kocha. Jest człowiekiem i wie, że nie będzie przeznaczoną żadnego wilka. Jest gotowa opuścić stado i żyć w ludzkim świecie. Jej ambicją jest przejęcie studia fitness, które jej mama założyła razem z mamą Jeremiaha. To dziedzictwo, które podtrzymuje pamięć o jej rodzicach. Ma wszystko zaplanowane, ku wielkiemu niezadowoleniu swojego najlepszego przyjaciela. Wszystkie dokumenty na studia są podpisane, zakwaterowanie i wyżywienie załatwione, a zajęcia z biznesu zaplanowane tak, by mogła ukończyć szkołę w trzy lata. Musi tylko przetrwać liceum jeszcze przez rok, zanim to wszystko się wydarzy. Na szczęście wilkołaki uważają, że ostatnia klasa to czas, w którym należy skupić się na przyszłości, więc ma wiele zajęć, które pomogą jej szybciej osiągnąć sukces. Jej życie jest zaplanowane, a Jeremiah zacznie szkolenie, by przejąć swoje stado. To ostatnie chwile szaleństwa, zanim ich życia potoczą się z góry wyznaczonymi torami. Wie, że zawsze będą blisko, tak jak ich mamy. Nie potrafi przetrwać dnia bez rozmowy z nim. Tak było, odkąd tylko pamięta. Czuje się niekompletna bez tego kontaktu, więc nie ma mowy o utracie więzi. Wie również, że nie są sobie przeznaczeni, mimo że wielu ludzi miało nadzieję, iż ich bliska relacja nie mogłaby być niczym innym. W wieku osiemnastu lat ich więź przypomina relację rodzeństwa ze skłonnościami typowymi dla bliźniąt. To także coś, czego nikt nie potrafi wyjaśnić. Nie potrafi komunikować się telepatycznie ani zmieniać postaci, a jednak porusza się jak wilk, myśli jak wilk, ma instynkty wilka. Wielu wierzy, że „ludzka przygoda” zaspokoi jej ciekawość, a potem wróci do stada na dobre. Dopóki życie Kennedy nie zdecyduje się wywinąć jej kolejnego numeru i zmusić do podjęcia decyzji, których nigdy nie planowała.