"Tristan?" Odrywam wzrok od kubka kawy, w który wpatrywałem się przez ostatnie dwadzieścia minut. Patrzę na Sophie, która macha mi przed twarzą. "Hm?" "Mówię od dwudziestu minut, a ty w ogóle mnie nie słuchasz." Prycha, opadając z powrotem na krzesło i krzyżując ręce na klatce piersiowej, najwyraźniej poirytowana moim zachowaniem. Kręcę głową. "Przepraszam, kochanie, mam po prostu dużo na głowie."