„Ała” – jęczę. „Zgadzam się, ała” – oświadcza Beren z miejsca, w którym przebywa w naszym wspólnym umyśle. „Co się stało?” – pytam. Próbuję poskładać w całość to, co wydarzyło się na końcu. „Ostatnią rzeczą, jaką pamiętam, zanim nas odcięto, były srebrne łańcuchy” – wzdycha ze zmęczeniem Beren. „Srebrne łańcuchy!” – krzyczę, próbując się wybudzić. Zakuto mnie w kajdanki i zaciągnięto do piwnicy. T