MONALISA Obudziłam się, a moje zaspane i zmęczone oczy powoli się otwierały. „Mhhm” – mruknęłam, podświadomie sięgając ręką na drugą stronę łóżka i macając ją. Po drugiej stronie nikogo nie było. Gdzie był Lucius? Znowu miał coś do zrobienia? „Dzień dobry, Babeczko” – jego głos wypełnił pokój, a ja poczułam, jak moje serce się uśmiecha. Tak, moje serce się uśmiechało. Coś w tym, że wciąż był blisk