Emocjonalny ciężar tego wszystkiego, czym podzieliłam się z Tristanem, opada na mnie niczym gruby koc. 　　Moje ciało wydaje się wyczerpane, wydrążone od ostatecznego wypowiedzenia słów, które przez tak długi czas trzymałam w zamknięciu. Ale jest w tym także dziwne poczucie ulgi, jak trucizna ostatecznie wyssana z rany. 　　Tristan wciąż mnie obejmuje, podczas gdy ja pozwalam łzom płynąć, tylko ten