Isabelle, jedząc lunch, odpowiedziała tylko skinieniem głowy. – Dzięki mojej ukochanej córce nie muszę już pracować w tej starej fabryce. Teraz mogę siedzieć w domu i każdego dnia cieszyć się życiem – dodała Eleanor. Było oczywiste, że przez ostatnie dwa miesiące żyła wygodnie. Eleanor promieniała, a w uszach miała nawet złote kolczyki. – Wiesz, że Layla też dostała się na Uniwersytet Taragon? Nie