Z perspektywy trzecioosobowej Deszcz spowił góry niczym żałobny całun. "Myślisz" – mruknęła Celestine, a jej wargi wygięły się w uśmiechu – "że ukradłam twój dom?" Jej głos był gładki, jedwabisty, z tych, które skrywają w sobie kolce. "Ale on od początku był mój. Po prostu odzyskałam to, co z prawa urodzenia powinno należeć do mnie." Wilk Aysel poruszył się pod jej skórą, a w jej srebrnych oczach