Z perspektywy Aysel Na górze ani ja, ani Magnus nie wspomnieliśmy już więcej o Damonie Blackwoodzie. To tak, jakby jego obecność została do czysta wymazana z powietrza, pozostawiając tylko miarowy dźwięk naszych oddechów i cichy szum deszczu za oknem legowiska. – Wszystkiego najlepszego – mruknął Magnus. Uniósł smukły łańcuszek i zapiął go na mojej szyi. Była to srebrna, ciernista róża – delikatna