Z perspektywy Riley Nie zaszczyciłam kierowcy nawet spojrzeniem. Odwróciłam się na pięcie i ruszyłam prosto z powrotem do posiadłości Ebonclaw, a stukot moich obcasów o marmur brzmiał jak wypowiedzenie wojny. Szczeknął na mnie jak kundel, myśląc, że tylko dlatego, iż prowadzi samochód Alfy Alarica, może zwracać się do mnie z góry. Chyba zapomniał – nie jestem psem. Jestem córką, którą pogrzebali,