Punkt widzenia Luciena Oparłem się w fotelu, swobodnie krzyżując nogi, z jedną ręką spoczywającą niedbale na podłokietniku, a drugą z leniwą gracją strzepującą popiół z papierosa. W całym pokoju unosił się słaby zapach tytoniu i zimnej ciszy. Nie spieszyło mi się, by ruszyć z miejsca – dopóki nie usłyszałem głosu pani Beck dobiegającego zza drzwi gabinetu. "Młody Alfo, kolacja gotowa." "Już idę" -