Noah Czy Likan i wilkołak mogą być sobie naprawdę przeznaczeni? Kiedy kończę brać prysznic, udaję się na kanapę w salonie Duncana i kładę się. Wbijam wzrok w sufit i szepczę: – Myślę, że teraz wszystko leży w rękach losu. Kątem oka dostrzegam, że Duncan szpieguje mnie z futryny drzwi, i przewracam oczami. – Idź już spać – mruczę. – Idę! – Śmieje się. – Chciałem tylko najpierw do ciebie zajrzeć. –