Ja, Keira West, byłam kimś w rodzaju półetatowej szepczącej do zwierząt. Mówiąc prościej, rozumiałam, co myślą zwierzęta, obserwując ich zachowanie, działania i odgłosy. Następnie przekazywałam te myśli ich właścicielom. Nie było to popularne zajęcie, ale ponieważ zwierzęta stawały się coraz ważniejsze w gospodarstwach domowych, wciąż udawało mi się zarabiać spore sumy jako półetatowa szepcząca do zwierząt. Pomogło mi w tym to, że moja popularność ostatnio gwałtownie wzrosła. Wszystko zaczęło się kilka dni temu, kiedy w drodze powrotnej z pracy natknęłam się na kogoś, kto próbował oszukać drugą osobę. Młoda kobieta z border collie pomogła starszej pani, która upadła, wstać, ale staruszka zwróciła się przeciwko niej i twierdziła, że pies na nią skoczył, powodując jej upadek. Staruszka i jej rodzina próbowali wyłudzić od młodej kobiety odszkodowanie. W przypływie tkliwości i złości, wystąpiłam, aby pomóc. Powiedziałam im o swoim zawodzie, zanim wyjaśniłam, że szczekanie i zachowanie border collie wskazywały na to, że jego właścicielka nie kłamie. Widzowie natychmiast zaczęli krzyczeć, że wygaduję bzdury, a staruszka i jej rodzina obrzuciła mnie obelgami. Na szczęście policjanci wydobyli nagranie z monitoringu z kamery po drugiej stronie ulicy i udowodnili, że mam rację. Tego dnia zyskałam fana w osobie Seana Forresta, jednego z patrolujących policjantów. Jednocześnie stałam się viralem, ponieważ ktoś nagrał to zdarzenie i udostępnił je w Internecie. W końcu bycie szepczącym do zwierząt to zawód, który wydawał się tajemniczy i fałszywy. Wykorzystałam w pełni zainteresowanie społeczności internetowej moją pracą – zaczęłam streamować na żywo i wykorzystywać tę uwagę, aby szerzyć świadomość na temat mojej pracy. Pomogło to w pozyskiwaniu większej liczby klientów i zaczęłam zarabiać. Oczywiście, częścią tej pracy była walka z członkami społeczności internetowej, którzy mnie obrażali i nazywali kłamczuchą. Pewnego dnia, kiedy pomagałam moim fanom bezpłatnie sprawdzać ich zwierzęta, mężczyzna poprosił o dołączenie do mnie w transmisji na żywo. Kiedy się połączyliśmy, zobaczyłam postawnego mężczyznę z tatuażami smoków i tygrysów na ramionach. "Jesteś szepczącą do zwierząt, co? Cóż, myślę, że jesteś grubą kłamczuchą. Może spojrzysz na mojego psa?" Przeciągnął rottweilera przed kamerę. Muszę przyznać, że pasował do temperamentu mężczyzny. Pies był ogromny, a jego zęby ostre. Miał długi język, a z jego pyska zwisała ślina. Prawie czułam jego gorący oddech przez ekran. "Mój pies od kilku dni przyczepia się do mojej nogi i ją obwąchuje. Dlaczego?" zapytał mężczyzna, którego teraz nazywałam panem Tatuażem. Przyjrzałam się psu przez kamerę. "Czy ostatnio karmiłeś go czymś smacznym?" "Oczywiście. Ten pies jest jak mój syn. Codziennie karmię go najlepszym jedzeniem." Im dłużej przyglądałam się psu, tym dziwniejsze wydawały mi się sprawy. Nagle w mojej głowie pojawiła się myśl, która tak mnie przestraszyła, że oblał mnie zimny pot. "Ech… prawdopodobnie cię obwąchuje, aby wyrazić, jak bardzo cię lubi." "Mówisz mi coś, co już wiem, prawda? A nazywasz się szepczącą do zwierząt? Jesteś po prostu kłamczuchą!" Rozłączył się. Kontynuowałam streamowanie jeszcze przez jakiś czas, zanim pospiesznie je zakończyłam. Sprawdziłam profil pana Tatuaża i przejrzałam jego dane, próbując wyciągnąć z nich jakiekolwiek informacje. Byłam pewna, że rottweiler zjadł coś specjalnego – coś, co pachniało podobnie do jego właściciela. Coś w rodzaju ludzkich kości.