Nivera po raz setny przewróciła się na ogromnym, nazbyt miękkim łóżku, a pościel plątała się wokół jej nóg niczym pęta. Słaby blask księżyca przenikał przez cienkie zasłony, skąpując pokój w srebrze, ale nie przynosił jej to spokoju. Jej żołądek znów zaburczał – wściekły, natarczywy, niczym bestia odmawiająca bycia ignorowaną. Jęknęła. – Serio? – szepnęła w pustkę. Alejandro jej nie nakarmił. Zn