Wściekły głos Alysii Larkin niósł się echem po jadalni. „Od dzisiaj nie masz nic wspólnego z rodziną Larkinów. „Zabieraj swoje rzeczy i wynoś się. Nic dziwnego, że zawsze cię nienawidziłam. Okazało się, że od samego początku wcale nie byłaś moją córką”. Vespera Larkin nie zdążyła nawet dokończyć śniadania, gdy Alysia rzuciła na stół przed nią stos dokumentów osobistych. Powód nienawiści Alysii był prosty. Vespera przez osiemnaście lat żyła jako jej córka, ciesząc się bogactwem i statusem rodziny Larkinów, podczas gdy prawdziwa córka Alysii cierpiała w biedzie, wychowywana przez rodzinę dozorcy. „Rozumiem”. Głos Vespery był beznamiętny, gdy starannie wsunęła dokumenty do swojej czarnej torebki. W tym momencie odezwała się pokojówka, Mina. „Vespero, wszystko, co posiadasz, zostało zapewnione przez państwa Larkinów. Nie masz prawa zabierać niczego z tego domu. Czy mogę sprawdzić twoją torbę?” Przypomniana przez Minę, Alysia natychmiast skinęła głową. „Tak. Sprawdź jej torbę”. Callan Larkin, siedzący u szczytu stołu, w końcu interweniował: „Wystarczy. Spójrz na rozmiar tej torby. Co ona mogłaby tam niby zabrać?” Nawet jeśli Vespera nie była jego córką, mieszkała w tym domu przez osiemnaście lat. Callan nie mógł powstrzymać lekkiego współczucia. Ale Vespera miała to gdzieś. Odwróciła torbę dnem do góry, wysypując wszystko na stół. „Nie ma tu nic poza laptopem, który kupiłam za pieniądze ze stypendium, i starym telefonem. Jeśli ich chcecie, możecie je sobie wziąć” – powiedziała spokojnie. Od dzieciństwa Vespery Alysia była wobec niej chłodna. Przelewała całą miłość tylko na swoich synów, zostawiając Vesperę samą sobie. Vespera nigdy nie wydawała rodzinnych pieniędzy; przekazywała nawet swoje stypendia na domowy fundusz. Nic w tym domu tak naprawdę nie należało do niej i nie miała ochoty niczego stąd zabierać. Alysia prychnęła na jej buntowniczy ton: „Pieniądze ze stypendium? Gdybyśmy nie zapłacili za twoje czesne na Uniwersytecie Dravos, czy w ogóle dostałabyś stypendium?” „Mamo, odpuść. To tylko laptop i telefon. One nic nie znaczą dla rodziny Larkinów” – wtrąciła Liora Larkin, udając współczucie. „Gdy odejdzie z rodziny, pewnie nie będzie jej stać nawet na opłacenie rachunku za telefon. Po prostu pozwól jej je zatrzymać” – dodała. Słysząc słowa Liory, Alysia niechętnie się zgodziła. „Dobrze. Kupię ci nowe rzeczy w miejsce wszystkiego, co ona tu zostawi. Nawet jeśli zatrzyma te graty, ja i tak bym je później wyrzuciła”. Alysia za nic w świecie nie pozwoliłaby swojej ukochanej, odnalezionej po latach córce używać czegokolwiek, czego dotknęła Vespera. Liora uśmiechnęła się słodko: „Mamo, wiem, że się o mnie troszczysz, ale nie mów tak przy Vesperze. Ona dzisiaj odchodzi. To musi być dla niej trudne”. udając troskliwą, Liora wstała, zebrała laptopa, telefon oraz dokumenty i podała je Vesperze. „Vespero, nie nienawidź mnie. Dbaj o siebie. Będę dobrze opiekować się mamą i tatą za ciebie”. Jej słowa brzmiały łagodnie, ale jej oczy lśniły triumfem. Liora dorastała, walcząc o przetrwanie na samym dnie społeczeństwa; była wyrachowana, manipulująca i ambitna. Niestety, tylko Vespera potrafiła przejrzeć tę fałszywą troskę i drwinę w oczach Liory. Reszta rodziny Larkinów była zbyt zaślepiona radością z powitania swojej tak zwanej prawdziwej córki. Vespera posłała jej słaby, lodowaty uśmiech. „Dlaczego miałabym cię nienawidzić? Powinnam ci podziękować. Dzięki twojemu powrotowi mam w końcu uzasadniony powód, by odejść od rodziny Larkinów”. Już niedługo Liora przekona się, jak bardzo rodzina Larkinów faworyzuje synów kosztem córek. Na widok jej uśmiechu Liora zamarła, a w jej serce wkradł się niepokój. „Czy ona naprawdę nie jest smutna z powodu odejścia? Dlaczego wygląda na taką odprężoną?” – zastanawiała się. „Ty niewdzięczna gówniarzu!” – wybuchnęła Alysia, a na jej czole nabrzmiały żyły. „Wychowywaliśmy cię przez osiemnaście lat, a ty nie możesz się doczekać, żeby wyjść? Dobrze. Wracaj do tego brudnego domku, z którego pochodzisz”. Usta Vespery wygięły się w zimnym uśmieszku. „Wkrótce się przekonacie, kto tak naprawdę kogo utrzymywał”. Rodzina Larkinów była zbyt arogancka, by zdać sobie sprawę, że bez Vespery byliby nikim. W tajemnicy wykupiła większość ich udziałów i pomogła im wejść na giełdę. Bez niej nigdy nie staliby się częścią elity stolicy. To oni byli prawdziwymi pasożytami. I od dzisiaj Vespera nie była im nic dłużna. Pewnego dnia pożałują, że pozwolili jej odejść. Vespera nie dodała już ani słowa. Zarzuciła plecak na ramię, odwróciła się i wyszła. Alysia trzęsła się ze złości. „Nawet sposób, w jaki ona mówi, jest nie do zniesienia. Jak tylko wróci do tego swojego nędznego domku, cała ta arogancja i postawa szybko z niej wyparują” – krzyknęła za nią. Liora patrzyła, jak plecy Vespery znikają za bramą, a na jej ustach wykwitł słaby, kpiący uśmiech. „Vespero, ciesz się nędznym życiem, które miało być moje” – pomyślała. Wszyscy wierzyli, że przed laty Vespera i Liora zostały zamienione w szpitalu tuż po urodzeniu. Nawet Vespera zakładała, że ludźmi, którzy przyjadą po nią dzisiaj, będą jej biologiczni rodzice, biedna para pracująca jako dozorcy. Ale ku zaskoczeniu wszystkich, w momencie, gdy Vespera wyszła z posiadłości Larkinów, przed bramą zatrzymał się lśniący, zmodyfikowany czarny samochód sportowy. Nie była to rozpoznawalna marka, samochód był ewidentnie robiony na zamówienie; każda jego część wyglądała na nieprzyzwoicie drogą. Nawet szyby zdawały się być kuloodporne. „O co tu chodzi? Moi rodzice mają być pracownikami komunalnymi, prawda?” – zastanawiała się Vespera. „Ale tylko ludzie ze szczytu społeczeństwa Dravos mogą sobie pozwolić na takie auto”. Dźwięk silnika wywabił Liorę z domu. Nie mogła się oprzeć chęci podejrzenia rozwoju wypadków. Wiedziała dokładnie, jak biedni byli jej rodzice zastępczy. Nie było mowy, żeby stać ich było na wynajęcie samochodu, a już na pewno nie takiego. I rzeczywiście, osobą, która wysiadła, nie był skromny małżonek, którego pamiętała Liora, lecz mężczyzna w skrojonym na miarę garniturze. Zamarł na ułamek sekundy, gdy zobaczył Vesperę, po czym szybko odzyskał rezon i podszedł z szacunkiem. „Panna Vespera, zgadza się? Jestem Soren, lokaj. Państwo Vane przysłali mnie, bym zabrał panią do domu”. Alysia wybuchnęła śmiechem. „Co pan właśnie powiedział? Państwo Vane? Jej rodzice to tylko marni sprzątacze. Czy jej przybrani rodzice zapłacili panu za tę szopkę, żeby zachować twarz?” Skrzywiła się i spojrzała kpiąco na samochód. „A to coś? Nie mogliście nawet wynająć porządnego luksusowego auta do tego przedstawienia? Taki bezmarkowy złom? Jakie to tanie”. Soren zmarszczył lekko brwi. „Sprzątacze? Szopka?” – powtórzył pod nosem. „O czym ta kobieta w ogóle mówi?” – pomyślał, kompletnie zbity z tropu. Był przekonany, że Alysia musiała postradać zmysły. Zwracając się z powrotem do Vespery, powiedział uprzejmie: „Panno Vane, proszę wsiadać do samochodu. Państwo Vane już na panią czekają”. „Dobrze”. Vespera zawahała się przez chwilę, po czym skinęła głową. Podczas swojego niedawnego dochodzenia odkryła, że pożar w szpitalu sprzed lat spowodował więcej niż jedną zamianę niemowląt. „Jeśli Soren zdołał mnie odnaleźć tak precyzyjnie, powinnam przynajmniej pojechać i zobaczyć, co się dzieje” – pomyślała. Gdy Liora zdała sobie sprawę, że to nie jej biedni rodzice zastępczy przyjechali po Vesperę, była oszołomiona. „Panie, musi pan być w błędzie. Vespera jest córką moich przybranych rodziców. Nie ma mowy, żeby pochodziła z bogatej rodziny”. Liora tak bardzo wycierpiała, dorastając w tym biednym domu, i o wszystko obwiniała Vesperę. „To ona powinna wieść to nędzne życie, nie ja” – pomyślała z goryczą. „Nie ma opcji, żeby była z jakiejś bogatej rodziny”. Ton Sorena stał się chłodny. „Nie mylę się. Państwo Vane potwierdzili już tożsamość panny Vane za pomocą testu DNA”. Lata temu rodzina Vane wierzyła, że ich córka zginęła w tym samym pożarze szpitala. Dopiero niedawno dowiedzieli się, że Vespera przeżyła i że jest naprawdę ich dzieckiem. Ale Soren nie czuł potrzeby wyjaśniania tego obcym ludziom. Jego jedynym zadaniem było bezpieczne sprowadzenie Vespery do domu. Następnie sięgnął po skórzaną aktówkę, którą przyniósł, i podał ją Liorze. „W dowód wdzięczności państwo Vane poprosili mnie o przekazanie tych prezentów państwa rodzinie. Proszę je przyjąć”. Wewnątrz aktówki znajdowały się prezenty od rodziny Vane dla Larkinów – luksusowy samochód i akt własności willi dla każdego z trzech synów Larkinów, bon na biżuterię z limitowanej edycji dla Alysii oraz certyfikaty na antyki warte miliony dla Callana i jego ojca, Daltona Larkina. W sumie zawartość była warta dziesiątki milionów dolarów. Gdyby tylko zadzwonili do sklepów wymienionych na certyfikatach, wszystko zostałoby dostarczone prosto pod ich drzwi. Ale rodzina Larkinów nie była ani trochę wdzięczna. „Obrażasz nas? Marna aktówka jako prezent w podziękowaniu? Kto by tego chciał?” Zanim Liora zdążyła zareagować, Alysia wyrwała torbę z rąk Sorena i odrzuciła ją z pogardą. „Ta nędzna torba nie może być warta więcej niż trzy tysiące dolarów. I oni nazywają to prezentem? Żałosne” – pomyślała Liora, uśmiechając się pod nosem. „Rodzina Larkinów nie potrzebuje waszej taniej torebki. Zabierajcie to z powrotem” – powiedziała Alysia, przewracając oczami. „Próbują zgrywać bogaczy, co? Używają torby z drugiej ręki jako 'podziękowania'? Nigdy nie widziałam tak śmiesznych pozerów” – pomyślała. „Na pewno nie pochodzą z żadnej szanowanej rodziny”. Liora skinęła głową na zgodę, mówiąc kpiącym tonem: „Nie trzeba. Vespera może ją sobie zatrzymać”. Widząc tę zwyczajnie wyglądającą torbę, Liora utwierdziła się w swoim przekonaniu. „Nawet jeśli to nie ci biedni sprzątacze po nią przyjechali, to co z tego? I tak nie ma mowy, żeby jej rodzina była bogatsza od Larkinów” – pomyślała z satysfakcją. Soren patrzył, jak Alysia i Liora odwracają się plecami i wracają do domu. Nie mógł powstrzymać się od wywrócenia oczami w duchu. „Domy i samochody warte miliony, a oni ich nie chcą? Rodzina Larkinów naprawdę potrafi pokazać arogancję” – wymruczał pod nosem. Mimo to po cichu podniósł aktówkę i bez słowa włożył ją z powrotem do samochodu. Vespera go usłyszała. Jej brwi lekko się uniosły. „Tak jak myślałam, ten samochód nie jest zwyczajny. I prezenty, które przyniósł Soren, też nie” – rozważała.