Alejandro pchnął drzwi szpitala z taką nagłością, że pielęgniarki ustępowały mu z drogi bez zadawania pytań. Sterylny zapach środków antyseptycznych uderzył go natychmiast, ale ledwie go zarejestrował. Jego umysł skupiał się na jednym — Zabelle. A dokładniej na wiadomości, że została postrzelona. Jego buty stukały o zimne, wypolerowane płytki szpitalnego korytarza w rytmie odpowiadającym łomotaniu