„Moje”. Jej żołądek skręcił się boleśnie. To powinno było ją rozwścieczyć. Nie należała do niego. Nie była niczyją własnością. A jednak... Jej klatkę piersiową przeszył ból w miejscu, którego nie potrafiła nazwać. Cisza w pokoju pochłonęła ją w całości, a Nivera siedziała nieruchomo na zimnej podłodze z kolanami podciągniętymi pod brodę i czołem opartym lekko o nie. Głos Alejandro – spokojny, nisk