Aron „Marcella” – wołam ją, gdy tylko następnego dnia wchodzę do jadalni. „Czy ona…” „Wciąż śpi”. Jej głos dociera do mnie, zanim skręcam za róg. „Wciąż?” „Sprawdzałam, co u niej kilka godzin temu, zaraz po tym, jak się obudziłam”. Zatrzymuję się w pobliżu krzeseł, zerkając na jedzenie, które Marcella ułożyła na stole. „Jesteś pewna?” – pytam ją, podnosząc głowę. „Sprawdzę u niej jeszcze raz” – mó