Rhea Marcella znów puka do moich drzwi. – Rhea, proszę, otwórz. Kryję twarz w rękawie koszuli, starając się stłumić szlochy; zwijam się w kłębek pod kołdrą, mając nadzieję, że jeśli będę wystarczająco nieruchoma i cicha, da mi spokój. – Śpię – udaje mi się wykrztusić, gdy w drzwi uderza kolejne pukanie. – Nie kłam. Otwórz drzwi. – Błagam, po prostu... zostaw mnie w spokoju – proszę załamu