– Zgadzam się. Uśmiecha się do mnie. – Och, żałujesz, że ją naznaczyłeś? – Nie, żałuję, że pozwoliłem ci żyć. – Odwracam się i odchodzę. – Trzymaj się z daleka, Veronico. – Nie możesz tak po prostu odejść, Ryderze! – jęczy, biegnąc obok mnie. – Mogę robić, co mi się podoba, Veronico. – Dlaczego taki jesteś? Kiedyś ci na mnie zależało. – Kiedyś. Sama powiedziałaś, że to było dawno temu, po to