Carter kręci głową, jego ciemne oczy są szeroko otwarte z szoku. – Odejdę – mruczy. – Ja tylko... Potrzebuję tylko kilku godzin, żeby spakować swoje rzeczy – dodaje zszokowany. – Nadzoruj go! – mówię do Juliana. – Nie ma problemu. Julian wychodzi za Carterem z gabinetu, a ja łączę się z Harper. „Jesteś wolna?” Lepiej, żeby te wieści usłyszała ode mnie. „Jasne, gdzie?” „Gabinet.” „Już idę” –