Payton 　　Skinęłam głową. — Twoja, ale to oznacza, że ty jesteś mój. 　　Zaśmiał się cicho. — Tak, Payton. Jestem twój. 　　— O ile mamy w tej kwestii jasność. 　　— Boże, kocham cię — wyszeptał, tłumiąc śmiech. 　　— Ja też cię trochę kocham, kochanie. 　　Ujął moją dłoń, pocałował mnie we wnętrze dłoni, po czym poprowadził do nieoznakowanych drzwi na lewo od miejsca, które wyglądało na właściwy warsztat.