82. Perspektywa Carltona Wciąż była nieprzytomna. W pokoju panowała cisza, przerywana jedynie miarowym pikaniem monitora i sporadycznym szuraniem butów pielęgniarek na korytarzu. Siedziałem na krześle obok jej łóżka, opierając łokcie na kolanach i splatając dłonie. Mój wzrok ani na chwilę nie oderwał się od jej twarzy. Liora wyglądała na bladą i wyczerpaną. Ale żyła. Oddychała. Tylko na tym pozwal