– Nicholas. Śniłam. Musiałam być bliska przebudzenia, skoro byłam tak świadoma. Stałam w swoim starym pokoju w Akademii. Nicholas stał odwrócony do mnie plecami, z dłonią na klamce drzwi. W moim żołądku narastało znajome ukłucie przerażenia. Za żebrami tkwił tępy, fizyczny ból. To był moment, w którym z nim zerwałam. – Przepraszam – powiedziała. – Daruj sobie. – Jego głos był szorstki.