Julian przez dłuższą chwilę przyglądał mi się z ukosa. – O mój Boże, ty naprawdę w to wierzysz. Rumieniec oblał moją twarz. Co on sugerował? Że Nicholasowi wciąż zależy? Nie, znając Juliana, po prostu znowu próbował mącić. Nie mogłam ufać niczemu, co mówił ani sugerował. Droga zaczęła zakręcać, a Julian, wciąż patrząc na mnie, tracił ją z oczu. – Patrz na drogę, bardzo cię proszę! – krzy