– Rach, wierzysz w istnienie dusz? – Spojrzałam na Rachel z niepokojem, nie będąc pewną, czy mi uwierzy. – Jestem Stephanie... Rachel przez długi czas pozostawała w szoku. Z dłonią zasłaniającą usta, przez dłuższą chwilę nie odzywała się ani słowem. Może moje tłumaczenie było zbyt naciągane i niewiarygodne. – Czego chcesz? – zmarszczyła brwi Rachel po dłuższej chwili. Wydawała się nieco zirytowana