„Zostaw ją. Nawet nie są ciężkie. Boże”. Gdy tylko wstałam, Wendy podniosła z podłogi torby z zakupami i wcisnęła mi je w ręce. Spojrzała na mnie z taką pogardą, jakbym była śmieciem. Zwykły pracownik mógł liczyć na lepsze traktowanie. Po zakupach Wendy zgłodniała. I właśnie w tamtej chwili zadzwonił Lyle, by poinformować ją, że dołączy do nas na lunch. Serce zabiło mi mocniej, bo po naszej wielki