(Z perspektywy Serafiny) – Nie jestem Gwendolyn, Sebastianie. Jestem Serafina. Sebastian natychmiast mnie puszcza. Patrzy na mnie z dezorientacją, po czym cofa się o kilka kroków. Zaczyna krążyć w kółko. Widzę, że jest wściekły. Sądząc po wyrazie jego twarzy, podejrzewam, że rozmawia też ze swoim wilkiem. Gdy patrzę, jak spaceruje w tę i z powrotem, Nyx milczy. Aż nazbyt. Czuję, jak moje serce