(Punkt widzenia Luny Victorii) Siedzę przy szpitalnym łóżku mojego syna, kiedy do sali wchodzi mój przeznaczony, Alfa Maximilian. „Są jakieś postępy?” – pyta ponuro. „Z tego, co widzę, nie” – odpowiadam ze smutkiem. Maximilian siada na krześle obok mnie i kładzie dłoń na mojej nodze. „Jesteś gotowa porozmawiać o tym, co się stało?” „Nie.” „Victorio, kochanie, minęło czterdzieści osiem godzin