*Rory* – Nie, nie jest. Słowa były ciche, ostre i zabójcze. Zesztywniałam, a mój żołądek skręcił się boleśnie, gdy powoli się odwróciłam i napotkałam wściekłe, lodowatoniebieskie spojrzenie Xandera. Cholera. Całe jego ciało było napięte, dłonie zwinięte w pięści po bokach, a mięsień w szczęce drgał mu w sposób, który sprawił, że mój puls zaczął skakać z niepokoju. Wyglądał, jakby z ledwością nad s