*Xander* Widmowa nić pociągnęła mnie za środek klatki piersiowej; była bardziej napięta niż u wejścia. To nie była więź. Nie ten miarowy żar, który znałem. To było surowsze i cieńsze, jak drut przecinający ciało. Z każdym krokiem ta nić wręcz śpiewała. – Uroczo – mruknęła Mona pod nosem, gdy gdzieś przed nami kapała woda. – Naprawdę, najwspanialsze dziury w ziemi. – Brak echa – rzuciła Dhara, płas