Rozdział 24. Perspektywa narratora. Wczesne poranne słońce przenikało przez okno i zatrzymało się na jej policzkach, wyrywając ją z głębokiego snu. Przewróciła się na łóżku, próbując znaleźć Axela w wielkim posłaniu, ale zobaczyła tylko pustkę. W pokoju było zimno i nie słyszała szumu płynącej wody. Usiadła, pocierając twarz, próbując się rozbudzić, a jej cipka była obolała po tym, co robili wczor