Rozdział 29. Z perspektywy narratora. Podczas wyjazdu z terenu kampusu jego dłonie spoczęły na jej kolanach, a ona uśmiechnęła się do niego miękko. – Wyglądasz zniewalająco, mamuśka. – Dziękuję – uśmiechnęła się promiennie na komplement, którego się nie spodziewała. Opadła na oparcie fotela, ciesząc się ciepłem, jakie jego dłoń niosła jej ciału. – Dokąd nas zabierasz? – zapytała z cieka