Rozdział 30. Z perspektywy narratora. – Chodź tu, mamuśka. Mam ci miejsce do pokazania. – Axel przywołał ją gestem z delikatnym uśmiechem igrającym na ustach, a Hazel uśmiechnęła się, zanim chwyciła dłoń, którą do niej wyciągał. Pociągnął ją do przodu i zasłonił jej twarz swoją dłonią. – Nie, mamuśka… To niespodzianka. Hazel wydęła usta. – Czy to musi tak wyglądać? – Dlatego właśnie