VENUS Kiedy weszłam do środka, było już ciemno. W domu panowała martwa cisza – taka, od której cierpnie skóra. Światła były zgaszone i przez ułamek sekundy pomyślałam, że może nie ma go w domu. Płonne nadzieje. Pstryknęłam włącznikiem. I tam był. Siedział na kanapie, wyprostowany, z pustym wzrokiem. Wpatrzony w nicość. Jak cholerny duch. Przerażające. – Aaron? Jego głowa odwróciła się nieznacznie.