VENUS Nie błagałam. Nie na początku. Ale moje milczenie stanowiło wyznanie samo w sobie, głośniejsze niż jakiekolwiek wyszeptane „tak”, sprośniejsze niż jakiekolwiek błaganie. Bo nie poruszyłam się. Nie uciekłam. Nie uderzyłam go w twarz, chociaż powinnam była. Po prostu tam stałam, drżąc w jego objęciach. Z szeroko otwartymi oczami. Bez tchu. Z jego dłońmi na mojej talii i jego ustami muskającymi