VENUS Korytarz był cichy. Zbyt cichy jak na budynek tętniący miliardowymi ego i rzeziami na salach posiedzeń zarządu. Ten rodzaj ciszy, który zapada tuż przed tym, jak sytuacja ulega zmianie. Skręciłam za róg. I oto był. Aaron Sinclair. Ubrany w grafitowy garnitur, który wyglądał, jakby został uszyty na miarę jego grzechów. Jego krawat zwisał luźno przy kołnierzyku, jakby pociągnął go w przypływie